Het     is al weer twee weken geleden dat we terugkwamen van onze skivakantie in Wengen, Zwitserland. Een supervakantie. Alleen Abel ging met ons mee. Jasmijn en Maurits logeerden   bij opa en oma. Maurits omdat hij gewoon nog te klein is en Jasmijn omdat ze zo'n hekel heeft aan de sleepliften dat ze voor haar de hele vakantie verpesten. Wat we natuurlijk niet wisten was dat we daar maar 1 sleeplift gezien hebben. Verder waren het allemaal stoeltjesliften. Maar, Jasmijn en Maurits hebben het in Middelburg prima naar hun zin gehad.

Alleen op stap met Abel, dus. Abel heeft de week van zijn leven gehad. Hij was niet bij ons van schoot te slaan, gezellig, maar had ook wel snel door dat hij hier van kon/moest profiteren. Ach....het was maar een weekje, daarna weer terug in de realiteit. Wengen is ons super bevallen. Ten eerste zou het maar 5 uur rijden zijn. Werd het dubbele door de vele en lange files, maar het lijkt net of dat met 1 kind op de achterbank minder erg is. Mooi meegenomen dat we super sneeuw hadden en lekker weer (een paar dagen). Een schattig dorpje en de mensen die daar waren (bewoners en vakantiegangers) waren zoveel vriendelijker   dan de Fransen. Leuke brede pistes, waar je af en toe helemaal alleen skiede... en overal leuke restaurantjes onderweg. Dit jaar hebben we ook voor het eerst in een hotel gezeten. Perfect. Aan de piste en zo heerlijk dat je geen boodschappen hoeft te doen na een dag skien, 's Morgens aanschuiven aan het ontbijt en weglopen zonder op te ruimen.

Abel ging iedere ochtend naar ski-les. Dan gingen wij samen skien. Tussen de middag ergens op de piste wat eten of gewoon in het hotel. Was voor Abel wel fijn, want dan kon hij even spelen en uitrusten van zijn ski-les. 's Middags ging Abel met ons mee. Op het gemakje de blauwe pistes. Hij bleef heel gehoorzaam achter mij skien, maar leverde wel continue commentaar dat het niet snel genoeg ging. Langs de pistes heb je vaak van die leuke hobbeltjes rondom de sneeuwkanonnen. Voor ons was een jochie van een jaar of   daar ingedoken en stoer aan 't springen. Ik wil tegen Martijn zeggen dat Abel dat misschien over een jaar of 4 ook doet, maar terwijl ik me omdraai, staat Abel daar al bovenop de heuveltjes, en natuurlijk zonder problemen naar beneden. De laatste lesdag was er een 'wedstrijd' . Abel had de derde prijs, maar hij begreep het niet helemaal. Volgens hem was het helemaal geen wedstrijd, want dan hoor je tegelijk te starten en wie het eerst finished is de winnaar. Het heeft ons 2 dagen uitleg gekost voor hij accepteerde dat dit ook een wedstrijd was en dat van ieder kind de tijd was opgenomen.

We zijn ook een dag gaan rodelen. Dat was echt geweldig. In de foldertjes stond dat voor kinderen een sleetje met stuur werd aanbevolen. We hadden ons eigen sleetje bij ons en voor Martijn en mij een ouderwetse slee gehuurd. Het ging echter zo verschrikkelijk snel, dat het voor Abel veel te gevaarlijk was. Na wat experimenten hebben we Abels' slee aan die van Martijn gebonden   -was best spannend, want hij sprong steeds zo hoog op en landde dan op Martijn. Abel zat bij mij voorop. Met onze voeten remmen......het was best spectaculair en natuurlijk onderweg stoppen bij een lief terrasje. Terug naar ons hotel met het treintje. Naast de liften reden er ook een aantal tandradtreintjes. Ook wel een relaxte manier om naar boven te gaan.

Zaterdag zijn we weer naar huis gegaan en zondag werden Maurits en Jasmijn bij ons afgeleverd. Jasmijn met een supermooie nieuwe grote fiets.   In de vakantie heeft Abel laten zien dat hij ook begint met lezen. Hij kent nu alle letters en gaat zijn eerste woorden lezen.

 

Maurits zijn praten komt ook eindelijk een beetje op gang. Hij heeft wel zijn eigen taaltje en blijft hier ook zeer consequent in. Zo zijn nudeln.....nnnnnnnnnnn een mes is grrr grrr en hij zegt ook nog steeds geen Jasmijn. Blijft haar Abel noemen. Ook als je zegt Jas....en dat hij het aan moet vullen....zegt hij   ...bel! Vissen blijven blub, blub, koekjes zijn 'dieda' Als we weggaan roept hij altijd Bye bye Tschuess Daag. Dan weet je in ieder geval dat iemand er tenminste 1 woord van verstaat.Hij kent nog meer woorden, maar het woord dat hij het beste kent is: nee in combinatie met iets dat hij dus niet wil.

Hij heeft een enorme liefde voor ballen. Is de hele dag op stap met een bal. Zelfs als we naar de stad gaan, heeft hij de hele weg een balletje in zijn hand en hij is het nog nooit kwijtgeraakt. Wat hij ook fantastisch vindt is kleien. Lekker in de klei knijpen en een beetje met een mesje   grrr grrr erin prikken. Hij onthoudt ook precies wat er gezegd of afgesproken is. Na het eten wil hij nog kleien, maar hij moet van mij naar bed. Dus ik zeg dat hij eerst gaat slapen en dan mag kleien.Twee uur later komt hij uit bed en zet ik fruit voor hem neer, maar meneer loopt resoluut naar de kast om de klei te pakken. Nog twee weken, dan wordt hij twee. Bij Abel was zijn koemelkintolerantie voorbij toen hij drie werd. We hopen zo dat Maurits zijn allergien/ intoleranties ook over een jaar voorbij zijn! Het eczeem op zijn beentjes wordt langzaam weer steeds erger.

Op de nederlandse school gaat het met Jasmijn prima. Ze heeft niet altijd zin in haar huiswerk, maar als je ziet wat ze leest met drie uurtjes les per week, mogen we niet klagen. Ik sta nu voor groep 1 / 2, maar in April gaat de juf van Jasmijn weg en neem ik groep 3 over.Wel grappig; heb ik eerst drie kwart jaar Abel in groep 1 en nu de laatste weken Jasmijn in mijn klas.  

Nu is het wachten op goed weer: ben die kou en regen beu. 's Ochtends al die jassen, mutsen en wanten (dan heb ik het nog niet over Maurits die aangekleed moet worden voor de Waldspielgruppe). Lijkt me heerlijk als je gewoon weer zonder jas de deur uit kunt lopen en als de kinderen lekker buitenspelen. Doen ze nu ook, maar dan zit alles zo onder de modder dat je ze eerst buiten uit moet kleden, alles op moet laten drogen en de volgende dag de modder eraf kloppen.

Ons nichtje (is het een nichtje als je nichtje een dochter krijgt?) is geboren.

Ze heeft even op zich laten wachten en het extra bijzonder gemaakt door op 29 februari geboren te worden; Maar eindelijk is ze er!

 

Amy

  Zodra we in Nederland zijn gaan we bij Denise en Johnny op bezoek om Amy te bewonderen.

 

De feestdagen liggen weer achter de rug. Kids zijn sinds woensdag weer naar school en de kerstspullen liggen weer in de kelder.

De laatste schooldag hebben Abel en Jasmijn meegedaan aan het kerstspel. Een dappere moeder had het op zich genomen om met kinderen die wilden (dat dat waren er een stuk of 40) het kerstspel te repeteren. De meiden vonden het natuurlijk allemaal practhig, maar voor de jongens was het een uitgelezen kans om na schooltijd nog lekker met hun vriendjes te klieren. Het resultaat was toch leuk!

  Als herder zorg je goed voor je schapen, maar je kunt er ook vriendjes mee meppen als de juf niet kijkt!

Dinsdag moesten Abel en Jasmijn en ik nog naar de Nederlandse school en woensdagochtend zijn we naar Nederland gereden. Op zich ging de reis goed, totdat Maurits, die voorin zat -da's handiger dan 3 stoeltjes op de achterbank en hij hoeft toch geen dvd te kijken- zijn schoenen had uitgedaan en met zijn blote voetjes ontdekte dat hij het portier kon openen. Rijd je daar over de rondweg bij Antwerpen....niet echt relaxed, want het voorportier kan niet op kinderslot. Heb mezelf maar gerust gesteld met de gedachte dat als we hard genoeg reden, het portier weer vanzelf dichtwaait en Maurits in de gordels zit, dus ook niet uit de auto kan vallen. Na een korte stop heb ik zijn schoenen onder luid protest weer aangetrokken, met een stevige dubbele knoop op de veters. Ben benieuwd waneer ik eens een keer helemaal zonder avonturen de reis naar Nederland kan maken.

Op de Banjaard aangekomen, kwamen we in een volkomen leeg en spookachtig vakantiepark terecht. Wij waren de enige bewoners. Er was niemand bij de receptie, restaurant etc. Dit begon allemaal pas een beetje te lopen toen op vrijdag de eerste Belgen aankwamen. Gelukkig ben ik niet zo bang aangelegd en hebben we het best gezellig gehad in ons kleine huisje met de wind die om ons heen raasde.

Vrijdagavond begon ook de zwemcursus   (bootcamp) van Abel en Jasmijn. Leer zwemmen in een week.Omdat wij niet tevreden waren met de eisen van het seepferdchen, moesten ze in Nederland ook nog zwemmen.Iedere ochtend om half negen en 's middags om 4 uur hadden ze een uur zwemles. Priveles, want er was een zwemmeester en een stagiaire, dus uitrusten was er niet bij. Ze waren na een week ook helemaal kapot. Aan het eind van de week heeft Jasmijn inderdaad haar A diploma gehaad. Abel had de dag ervoor minder leuke ervaringen met 'het gat' waar ze door moeten zwemmen, en hij weigerde dus op de dag van het diploma. Nu heeft hij een certificaat gekregen en volgende keer als we weer daar zijn mag hij laten zien of hij nu wel durft, dan krijgt hij alsnog zijn diploma.Zijn zwemkunsten zijn ook nog niet zo beheerst als die van Jasmijn, dus een beetje oefenen kan sowieso geen kwaad. En ach.......het commentaar van Abel: blauw is toch mijn lievelingskleur!

 Zaterdag kwam Martijn ook aan en kon de kerstvakantie beginnen. Deze bestond voornamelijk uit zwemles, middagslaapje van Maurits en weer zwemles. We zijn bijna niet van het park afgeweest. Natuurlijk wel kerst gevierd. Eerste kerstdag in Middelburg bij opa en oma en Barba en Vincent en tweede kerstdag bij oma Riet. Derde kerst kwamen Monique en Bas (met kids) uit Zwitserland. Zij hadden ook een huisje gehuurd in dezelfde straat. Leuk om Babette en Thibau te zien. Lekker druk en met zijn allen eten (met ons nichtje/ nanny Danielle)

Zo klinkt het alsof we helemaal niet gedaan hebben, maar dat is ook weer niet zo. Tussendoor (als het weer het toeliet) hebben we wel op het strand gewandeld, even naar Vlissingen geweest, de laatste dag naar Domburg geweest, kinderen hebben nog gezwommen bij de roompot in Wissenkerke, visite gehad, gewinkeld etc etc.

Oud en nieuw gevierd met oma, monique en bas. We hadden beloofd om Jasmijn en Abel wakker te maken (voor het eerst). Maar Abel, onze held, was 's avonds al zo bang voor het vuurwerk, dat we hem lekker hebben laten slapen.. Jasmijn wel wakker gemaakt, maar het kostte haar daarna erg veel moeite om weer in slaap te vallen (lees: om drie uur sliep ze nog niet). Misschien volgend jaar toch maar weer lekker laten slapen. Maurits was ook wakker. Wat ik nog nooit heb meegemaakt: een baby/kind dat wakker wordt van het vuurwerk. Hij was diep onder de indruk en wilde ook niet meer gaan slapen. Heeft ook enkele uren geduurd voor hij het opgaf. En de volgende dagen wees hij nog steeds naar het raam en riep boem........ieieieuw.

Helaas hebben we allemaal een beetje gekwakkeld met onze gezondheid. Niet echt ziek, maar ook niet topfit. Maurits kan waarschijnlijk toch niet tegen het Nederlandse speltbrood (hij **** zich echt helemaal leeg). Dit is nog steeds niet over. Kost weer erg veel luiers, rompertjes en schone broeken. Bovendien is hij al weer twee maanden verkouden + benauwd. Woensdag naar de dokter geweest en druppeltjes voor bronchitis gekregen en het lijkt al iets te helpen. Jasmijn is nu als laatste aan de beurt met haar verkoudheid.

Goede voornemens: ik geloof niet dat we die   gemaakt hebben. Ik twijfel wat ik met mijn rug zal doen. Afgelopen vijf jaar is er geen dag geweest dat ik geen pijn heb gehad. Nu lijkt te pijn te veranderen sinds ik naar een osteophaat ben geweest. Eerst heeft hij ervoor gezorgd dat de verkrampingen weggingen, maar nu krijg ik de hele dag door 'hete steken, als vlammen' in mijn rug/bekken en is mijn rug zo 'wankel'.   Osteophaat denkt dat het waarschijnlijk niet echt mijn rug zelf is, maar ergens uit die regio komt. Op zulke momenten merk je toch wel dat je de taal niet goed machtig bent om alles uit te leggen. Geukkig is het niet zo dat ik niets meer kan doen, word er alleen zo chagrijnig van en kan niet meer lekker zitten/liggen.

Volgende vakantie zit er al weer aan te komen. Skien in Wengen met Abel. Jamijn en Maurits blijven bij opa en oma. Jasmijn heeft zo'n pesthekel aan de sleepliften; hierdoor fokt ze zich helemaal op en valt ze natuurlijk steeds. Het skien op zich gaat best goed, maar dat kunnen we haar niet wijsmaken. We doen haar veel meer plezier met een weekje opa en oma. (en onszelf waarschijnlijk ook, want anders is zij chagrijnig en worden wij daar weer ongezellig van). Eerst maar eens hard aan de lijn gaan doen, want volgens mij pas ik mijn ski-pak helemaal niet meer!!

Na een heftige workout heb je wel een fles verdiend!                                                                                                                                                                            

 

Oeps, van de herfstvakantie tot de kerstvakantie niets geschreven. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet eens meer weet wat er allemaal gebeurd is in de tussentijd. Alles gaat hier eigenlijk gewoon zijn gangetje. Maurits gaat van de ene verkoudheid over in de andere. Zijn oppas had zich buitengesloten. Lekker, denk je oppas te hebben; ligt je kind binnen te slapen, loopt de oppas buiten en kan ze niet meer naar binnen. Na de buren gewaarschuwd te hebben en mensen op straat aangesproken kwam ze geen stap verder. Mij kon ze ook niet bellen, want haar mobieltje lag binnen. Uiteindelijk zag ze dat Abels raam openstond en via dit raam kon ze de deur van kamer open krijgen. Het muggengaas is nu wel kapot, maar ze was in ieder geval binnen. Verder gaat Maurits 2 maar per week naar de Waldgruppe. Een hele ochtend in het bos. Als ik hem ophaal is het echt een moddermonster. Omdat ze de hele ochtend buiten zijn (ze hebben geen binnen) moeten ze veel laagjes kleding aan en bewegen ze niet heel makkelijk (lees: zulke ukkies vallen continue om en kunnen niet meer zelf opstaan). Maar ik heb het idee dat hij het er erg naar zijn zin heeft. En wat het weer betreft: De kou heeft hij al doorstaan. Hele ochtend regen ging ook goed. Nu nog sneeuw en dan kan het alleen maar beter worden.

 

Sinterklaas hebben we natuurlijk ook gevierd. Eerst met de Nederlandse school. Alle kinderen krijgen daar altijd een Nederlands boek. Jasmijn was er echt helemaal blij mee en heeft het direct uitgelezen. Op Abel maakte het niet zo'n indruk. Pakjesavond hebben we pas 10 december gevierd omdat Martijn in Houston zat. Het was heel relaxed, gezellig en leuk. En de kinderen vonden hun caeaus echt geweldig. Top cadeau van de dag was SmartMax. (ballen en staven met magneten) Er stond op de verpakking dat het geschikt was voor heel veel leeftijden en: onze kinderen deden (ongevraagd) precies wat op de verpakking stond. Maurits was aan het experimenteren met de magneten, Abel maakte figuren en Jasmijn maakte 3D figuren. Nu nog even alle kerstconcerten op school afvinken, de kerstles van de nederlandse school en dan weer naar Nederland om kerst en oud en nieuw op de Banjaard te vieren met de familie van Steijnen.Jasmijn is zo blij met haar cadeau, ze springt een gat in de lucht!

Zit er nog iets voor mij in de zak?

Aan de slag met de cadeaus.

 

Fijne feestdagen allemaal!

In de herfstvakantie voor het eerst ons nieuwe huisje geprobeerd en.........zeer goed bevallen! Er moest (en moet) nog wel het een en ander aan gedaan worden, maar dat komt in de loop van de tijd wel. Deze vakantie hebben Martijn en zijn vader de achtertuin kidproof gemaakt. Kinderen kunnen nu niet meer via de bosjes ontsnappen. De voortuin moest ook iets aan gedaan worden. Langs het gras was een strook van ongeveer een meter met alleen maar blubber. Dit hebben ze netjes omrand en gevuld met grind. Maurits en Abel vonden het prachtig om mee te helpen met het klussen. Abel heeft sowieso een heerlijke week gehad. Hij is helemaal in zijn element als hij kan fietsen. Vaak zaten ze (Jasmijn en Abel) 's morgens om 9 uur al op de fiets. Gelukkig hebben we heerlijk weer gehad. Zonnetje en lekkere termperaturen. Ons plan was om de kinderen iedere dag even te laten zwemmen, maar ze hadden het zo druk met spelen dat dit er niet van gekomen is.Bovendien ging ik niet zo graag naar het zwembad omdat de huid rond mijn ogen helemaal rood en opgezet was. Chloor   leek mij daarvoor niet bevorderlijk. Eenmaal thuis bleek het ontstoken eczeem te zijn. Met twee zalfjes en antibiotica pillen zou het weer goed moeten komen. Iedere dag wilden ze ook naar de kidsclub. Knutselen of andere activiteiten, ze vonden het prachtig. En opa en oma hebben ze ook een paar keer meegenomen naar activiteiten van Terra Maris. Dit vonden ze ook erg leuk. Bedoeling van deze vakantie was om -vooral Abel- bij te laten komen en uit te rusten, maar dit is niet zo gelukt.

Het huisje zelf is nog niet ingericht naar onze smaakt, maar dat is niet de eerste prioriteit. De meubels die er nu staan, zijn van de echte 'vakantiehuisje meubels' maar functioneren goed. Alleen het bed, met name mijn matras, was vreselijk. Overal voelde ik springveren in mijn rug prikken. Volgende keer (kerstvakantie) komen er nog wat aanpassingen zodat het helemaal kindvriendelijk is. (traphekje, commode, hekje om de tuin af te sluiten etc) Ook moet er nog een berging gebouwd worden. Wasmachine en droger hebben we gekocht en deze zijn aangesloten. Kostte wat moeite om de eerste was gedraaid te krijgen (na 3 overstromingen ondekten we de oorzaak: wc papier heeeeel diep in het sifon weggestopt, waarschijnlijk tegen de stank)   De week was veel te snel weer voorbij. We zouden in eerste instantie tot vrijdag blijven, maar we zijn pas zondag vertrokken. Via Berkel en Rodenrijs, waar we op visite zijn geweest bij onze oude buren. Erg gezellig. Ook voor de kinderen. Jasmijn kon zich nog herinneren waar ons oude huis was, maar Abel wist dit niet meer (hij was ook nog maar 1,5 toen we verhuisden).

De Banjaard was erg leuk en we kijken nu al uit naar Kerstmis. We hadden ook nog zoveel meer op de planning staan om te doen (lekker door Domburg slenteren, winkelen in Middelburg en dat soort dingen) maar daar zijn we niet aan toe gekomen.  

Een lang weekend met mooi weer!

Zaterdag moest Martijn 'werken'; De bouw van de tunnel werd officieel begonnen. Abel moest naar een kinderfeestje in een indoorplayground. Het was slechts 30 graden, maar het was ook lullig voor het jarige jongetje om vanwege het weer niet te komen. Omdat het niet heel dichtbij was, heb ik Jasmijn en Maurits ook meegenomen naar het feestje, anders bleven we de hele middag heen en weer rijden. Het was leuk, maar erg heet! 's Avonds moesten we met Martijns werk gaan eten in Keulen en mochten de kinderen een nieuwe oppas uitproberen. Een Nederlands meisje dat pas naar Bonn verhuisd is. Beide partijen waren erg enthousiast! Mooi, dan kunnen we vaker uit eten gaan zonder kinderen.

Zondag hebben we gefietst. Nu Jasmijn kan fietsen, wil ze de hele dag fietsen. 's Ochtends hebben ze hier in de buurt gefietst en 's middags -toen Maurits wakker was-   zijn we met de fiets naar beneden gegaan om langs de Rhein te fietsen. Beiden (Abel en Jasmijn) hebben de 'fietsen bij drukte' test zeer goed doorstaan. Dit weekend wordt in Bonn NRW Tag en het Deutschlandfest gevierd. (Bonn was gaststad) Het was echt mega super druk en heel veel te doen en te zien. Eigenlijk hebben we alleen een demonstratie van de marine gezien (en de brandweerboten) want verder was het gewoon veel te druk. We wilden naar het Familienfest in Villa Hammersmidt (het presidentiele paleis van de president   van Duitsland) gaan. Daar waren allerlei activiteiten in de tuin, waar je normaal nooit mag komen, maar de rij voor de poort was zo lang, dat we daar maar niet aan begonnen zijn.

Voor Maurits en Abel was het smullen. Overal helikopters, polities, soldaten etc. Maurits zat wel een beetje te klagen in zijn fietsstoeltje. Bij ieder bobbeltje riep hij au au. Nu roept hij dit op het moment bij veel dingen, dus gingen we er niet op in. Verder was hij hartstikke lief en in- en uit zijn stoeltje was geen probleem. Jasmijn en Abel waren toch wel wat hongerig geworden na 2 uur fietsen. Gelukkig kraampjes met bratwursten, pizza's en friet genoeg. Even gestopt om te eten en daarna terug naar de auto gefietst. Thuis nog even snel een toetje, in bad.....en toen ontdekten we waarom Maurits au riep; op zijn billen zaten allemaal blazen (alsof hij op een bereklauw gezeten had). Ze waren niet rood, maar het enige wat we kunnen bedenken is dat het waarschijnlijk blaren zijn. Precies langs de rand van zijn luier en op zijn zitvlak. Arm ventje. Morgen even aankijken hoe het er dan uitziet. Morgen moet hij ook weer lang zitten, want dan gaan we naar de Efteling. Omdat de kinderen dan vrij hebben, hopen we dat we de weekenddrukte in de Efteling missen.

En last but not least: We zijn de trotse bezitters van een vakantiehuisje in Zeeland. Na jaren erover gedacht te hebben (en alleen maar voordelen kunnen bedenken) hebben we een huisje op de Banjaard in Wissenkerke gekocht. In de herfsvakantie gaan we er voor het eerst in. Als wij er niet in zitten, wordt het door de Roompot verhuurd. Vorige week vrijdag moesten we Heerlen, naar de notaris, om te tekenen en nu is alles rond.

Eindelijk was het zover. Jasmijn - 6 augustus jarig - mocht 25 september haar kinderfeest vieren. Dit kwam omdat ik het deze keer niet thuis wilde vieren en in Duitsland alles pas weer half september openging. Eerst ging het bijna nog niet door, door een dubbelboeking, maar uiteindelijk konden we toch 's ochtends terecht in de circusschool.

Het was erg leuk, maar de arme 'circusdirecteur' heeft wel moeten werken voor zijn geld. Zo gedisciplineerd als de kinderen op school zijn, zo'n zooitje was het nu. Het leek wel of ze helemaal los gingen! Volgens mij hebben ze ook niet alles gedaan wat op het programma stond, maar dat kwam omdat het steeds erg lang duurde voor het stil was. De kinderen hebben in ieder geval een leuke ochtend gehad. Aan het eind van de ochtend mochten alle ouders komen kijken en was er een show met alle geleerde kunsten. De verjaardagstaart zag er mooi uit. Ik had hem door iemand laten maken. Natuurlijk kostte het wat overredingskracht om de jongens ook van een roze prinsessentaart te laten eten, maar dat hebben ze uiteindelijk wel allemaal gedaan. Nadeel was dat het een -voor onze begrippen- enorm Amerikaanse taart was. Megagroot en megazwaar. Na een paar happen hadden de kinderen al genoeg (en wij eerlijk gezegd ook). Volgende keer toch maar weer cupcakes en die een beetje opvrolijken.

En of het door het mooie weer komt (het is hier iedere dag 24 graden; wat nou herfst) of niet, maar Jasmijn kan zonder zijwieltjes fietsen. 's Avonds na het eten een paar keer het bos in gefietst om te oefenen en nu lukt het haar dan toch. Ze zit nog wel redelijk verkrampt op haar fiets, maar dat zal vanzelf overgaan (hopen we). Abel was het allerblijst voor haar!!! Maar realiseerde zich ook dat hij nu weer iets moest bedenken om te kunnen wat Jasmijn niet kan. Hij is er nog niet helemaal over uit.

Het onderwerp au-pair hebben we maar opgegeven. We reageren nog wel steeds op advertenties, maar krijgen eigenlijk nooit een reactie terug. Zelfs niet om te zeggen dat ze niet willen komen (Duitsland is niet zo interessant voor au-pairs). Nu hebben we voor Maurits een oppas gevonden voor de dinsdagmiddag. Vanmiddag begint ze voor het eerst. Hopelijk bevalt het en kan ze op maandag en donderdag ook. Dan hoef ik Maurits niet iedere keer uit bed te halen om mee te gaan naar de zwemles van Abel en Jasmijn. Maurits heeft zoveel slaap nodig. Ik leg hem altijd om 12 uur op bed, maar als ik om drie uur weg moet, moet ik hem altijd wakker maken. En chagrijnig dat ie dan is....  

 

zomaar even een update om alle familie en geinteresseerden geinformeerd te houden.

Helaas is onze au-pair uit Ierland niet meer gekomen (ruzie met haar ouders) dus zijn we nu hard op zoek naar een andere oplossing. Op dit moment past een moeder van een van de leerlingen van de Nederlandse school op Maurits. Erg lief van haar, vooral als je bedenkt dat Maurits niets van haar moet hebben. Op dit moment is hij zeer eenkennig en erg bang om alleen gelaten te worden. Zelfs alleen met mij thuis blijft hij binnen een straal van 2 meter bij mij en komt steeds even om 'aangehaald' te worden. Vermoeiend! De kidsclub van de sportschool ging ook niet erg gladjes. Maandag huilde hij zo hard en lang dat ze mij op kwamen halen en woensdag is hij daar boos in een hoekje gaan zitten en wat de juf ook deed; drinken brengen, speelgoedjes brengen, voorlezen.....hij smeet alles op de grond. Een uur lang! Hij wil met alles zijn eigen zin. Eten: zorg dat je geen oogcontact hebt, anders denkt hij dat hij niet meer zelf mag eten en uit voorzorg gooit hij dan alvast zijn bord/ eten op de grond. Hij is al zo vaak zonder eten naar bed gegaan; dit maakt blijkbaar geen indruk!

Jasmijn en Abel hebben het druk. Fout he....zo'n gezin waar kinderen iedere dag iets te doen hebben. Maar er valt gewoon niet aan te ontkomen. Op maandag direct uit school zwemles. Op dinsdag direct uit school Nederlandse school. Op woensdag heeft Jasmijn arts and crafts.....hier is ze 100 keer liever dan thuis knutselen of spelen. Op donderdag weer zwemles. Op vrijdag.....niks! En huiswerk. Best veel. Als je   bedenkt dat wij vroeger in groep 3 echt geen huiswerk hadden. Nu moeten ze 5 boeken van de engelse school (+ hun bieb boek) lezen, 1 boek van de Nederlandse school, het werkboek en 'veilig en vlot' + spelling van de nederlandse school doen. Iedere dag na het eten dus even zitten. Gelukkig gaat het nu meestal nog zonder tegenzin.

Naar bed gaan gaat wel met tegenzin. Om de boel iets gemoedelijker te laten verlopen leg ik ze meestal in bed. Toen ik vroeg waarom ik het dan moest doen, was het antwoord: "je weet gewoon niet hoe leuk je bent." Goed, dat zullen we onthouden als ze weer eens heel opstandig zijn. De weekenden zijn op dit moment vooral gevuld met kinderfeestjes. Volgende week mag Jasmijn eindelijk haar eigen kinderfeestje vieren; het was moeilijk een afspraak te maken bij de circusschool. Ik wilde dit jaar eens lekker makkelijk doen en de kinderen niet thuis hebben. Ben benieuwd hoe het bevalt. Begon al slecht, want toen ik ging bevestigen en de aanbetaling doen, bleek dat er een dubbele boeking was en natuurlijk (dat gebeurt mij altijd) ging de afgesproken middag naar die andere mensen. Als alternatief kunnen wij nu 's ochtends komen. Ook goed; eigenlijk fijner, want dan zijn we zondagmiddag weer lekker op tijd thuis.

Vorige week hebben we met Abels vriendje ontbeten en gebowled bij de bowlingbaan. Het blijft een groot succes voor de kinderen. Het leuke van dit gezin is dat ieder zijn/haar maatje heeft. Abel heeft een vriendje, Jasmijn is vriendin met zijn zusje en Martijn en ik kunnen ook goed met de ouders opschieten. Alleen Maurits blijft over, maar hij vermaakt zich opperbest in zijn eentje of juist met alle aandacht van de grote kinderen.

En afgelopen weekend zijn we naar Klotten bij Cochem geweest. Jasmijn had voor haar verjaardag een vrijkaartje gekregen. Een erg leuk park. lekker knullig pretparkje waar de kinderen heerlijk hebben gespeeld. Poppenkast voorstelling (het liefst hadden ze alledrie de voorstellingen gezien) en een dierenpark. Toen we in het dierenpark liepen was het aan het onweren. Heel bijzonder om alle dieren zo onrustig te zien. Ze draafden heen en weer door de velden .....Goed, wij waren kletsnat, maar we hebben de dieren goed kunnen zien.Het is hier wel lekker warm (20 tot 24 graden) maar af en toe wel van de plensbuien. Door dit weer komen alle slakken in de tuin uit hun schuilplaatsen. De hele tuin ligt vol van die dikke naaktslakken. Abel die mij regelmatig hoort mopperen dat de kamer wel een slagveld lijkt als het weer eens een rommel is, komt 's ochtends buiten en ziet al die slakken op het grasveld: Jee, mam, het lijkt hier wel een slakveld!

 

 

Lang uitgekeken naar deze dag! Niet alleen door de kinderen, maar ook door mij.

Vandaag zijn ze weer naar school gegaan. Abel naar Receptionclass en Jasmijn naar year 1.

Volgens duitse traditie krijgen kinderen die naar de Grundschule gaan (als je 6 bent) een Schultuete gevuld met schoolbenodigdheden en snoepjes van hun ouders. Deze mogen ze op school openmaken. Het is dan wel geen Grundschule, maar we hadden met alle ouders van year 1 afgesproken dat wij dit ook zouden doen. Daarom zat ik gisteravond om 11 uur nog de laatste puntzak af te knutselen. We hadden ze al een groot gedeelte samen gemaakt (Abel, Jasmijn en ik) maar het vullen en afmaken moest op het laatste moment gebeuren.

Aangezien we niet zeker weten of we volgend jaar ook nog in Duitsland zijn, heeft Abel z'n   Tuete ook vast gekregen.

Natuurlijk kostte het Jasmijn veel moeite om de avond voor school in slaap te vallen. Uiteindelijk lukte het toch rond een uur of half 11.

Eenmaal op school was iedereen   (vooral die meiden) blij elkaar weer te zien. Abel afgeleverd bij zijn nieuwe juf. Voor Jasmijn moesten we nog even wachten. Om dit jaar feestelijk te beginnen, kwam year 1 weer naar buiten om met z'n allen balonnen op te laten.

  Daarna ben ik snel naar huis gegaan om eindelijk, zonder twee spelende/ ruziende kinderen het huis op te ruimen. Klinkt gek, maar daar heb ik de hele vakantie naar uitgekeken. Kamer voor kamer uitruimen/ weggooien en schoonmaken. Begonnen aan de kelder, zodat de kamer voor de au-pair (die, zoals het er nu uitziet niet op komt dagen, ze is onbereikbaar....zou 1 sept. beginnen- we zijn nu dus naarstig op zoek naar iemand anders) weer schoon is. En allerlei telefoontjes gepleegd. Gaat ook stukken beter zonder kindern om je heen die net altijd wat vragen als je in een moeilijk Duits gesprek bent. Mijn Duits is nog niet goed genoeg om mee te kunnen multitasken. Maurits stoort niet tijdens een gesprek. Hij is druk bezig om de decoratie aardbeitjes/kersen/appeltjes en druiven in en uit bakjes te doen. En papa zoeken! Martijn zit sinds zaterdag in Kuala Lumpur en Maurits zoekt hem iedere dag. Als hij goed zoekt, kan hij hem zondagavond weer vinden........